Ουφ..και υπομονη...

Τικ...τακ...τικ...τακ
Ρολοι ειναι αυτο και οχι η καρδια μου..
Εκεινη χτυπαει αργα, ισα που ακουγεται..αληθεια χτυπαει?
Μα μολις πριν απο μια ωρα ηταν 02:27 και τωρα δειχνει 02:30. Ποσο αργα και βασανιστικα κυλαει η ωρα οταν θες να τρεξει...
Σιγα σιγα πηγαινω στην κουζινα για να μην ξυπνησω κανεναν..
Πολλες οι επιλογες...
Χαμομηλι..καφες..κρασι κοκκινο ημιγλυκο (μεγαλη εξαρτηση)...γαλα με μελι ή εκεινο το μικρο σαν τη φακη χαπακι που θα με κοιμισει σε λιγοτερο απο 10'...?
Α,μπα οχι..με τιποτα..
Κρασακι τελικα, κουβερτουλα τυλιγμενη σαν κουκουλι και βεραντα..
Κι εχω μια βεραντα,ολα τα ευρω του κοσμου, εχει μια υπεροχη θεα..
Την θαλασσα μπροστα και τον χιονισμενο Ομαλο απο το δεξια..
Α, ειδικα αυτη η βραδια εχει και φεγγαρι..
Γεμιζει ακομα αλλα εστω κι ετσι..Μαγεια...
Τς τς τς..Ρομαντζουκλα παιδιωθεν..
Επιστροφη στο τωρα...
Σας εχω ξαναμιλησει για αυτη την εκνευριστικη φωνη που εμφανιζεται απο το πουθενα και με ταραζει..?
Νατη παλι.
-Τι σε κραταει ξυπνια, γιατι δε μπορεις να κοιμηθεις, τοις πταιει..?
-Να, σκεφτομουν.
-Να και κατι ευχαριστο, σκεφτεσαι κι ολας εννιοτε (δε με συμπαθει η φωνη, το βλεπετε κι εσεις ετσι..)
Και τι σκεφτοσουν?
-Το παιδι..
-Ποιο παιδι, το μεγαλο ή το μικρο?
-Το μεγαλο μωρε, που ετοιμαζεται για τις Πανελληνιες και τα σκαμπανεβασματα στην ψυχολογια της κοντευουν να με τρελανουν..
-Μα απομενουν ακομα μηνες για τις εξετασεις, οκ, δεν θα ειναι ευκολη η διαδικασια αλλα η πρωτη θα ειναι ή η τελευταια..
-Φωνη, αει παρατα με..τι ξερεις εσυ.Εχεις ιδεα ποσο ευαισθητο παιδι ειναι, οτι δεν αντεχει τις αποτυχιες, ξερεις ποσες φορες την ακουσα να κλαιει κρυφα για την περιπτωση της αποτυχιας..?
Ουφ..ουφ..ουυυυυυυυυυυυυφ
-Πφ, αλλος παιδι δεν εκανε μονο η Μαριω το Γιαννη...Κουκουβαγια...
Ενα τιναγμα του κεφαλιου και τσουπ..παει η φωνη..
"Δε μπορει μωρε, κακως εχει τοσο αγχος..Αφου διαβαζει, οι γνωσεις τρεχουν μεσα στο μυαλουδακι της αλλα δε μπορει να της βαλει σε ταξη, ναι μωρε..φταιει που ειναι και φιλοτιμη και σκεφτεται μην παν χαμενα και τα λεφτα του φροντιστηριου.. ναι μωρε..."
Κανει κρυο..
Κι εχει και μια ησυχια....
Το χωριο κοιμαται...τα παιδια κοιμουνται...
Μαζευουν δυναμεις να δεις...
Παμε για υπνο Κατερινα..?
Παμε να ονειρευτουμε...
Ασε τις σκεψεις..
Κρατα τα αισθηματα και..
ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΗ..ΘΑ ΔΕΙΣ....


-

Λατρεμενος Χορχε....

Η Θλίψη και η Οργή...

Σε ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δε μπορούν να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα χωρίς να το καταλαβαίνουν...
Σ΄ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά... ήταν μια φορά κι έναν καιρό... μια πανέμορφη λίμνη...
Ήταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά... όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων... κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς...
Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη, έφτασαν η Θλίψη και η Οργή, για να κάνουν μπάνιο παρέα. Και οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και γυμνές μπήκαν στη λίμνη.
Η Οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή, χωρίς να ξέρει γιατί)... έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό...
Αλλά η Οργή είναι τυφλή ... ή τέλος πάντων, δε βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα..
Έτσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε... και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της, αλλά της Θλίψης...
Κι έτσι, ντυμένη Θλίψη, η Οργή έφυγε.
Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται... η Θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς καμία βιασύνη, ή καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει... τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.
Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.
Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη Θλίψη... είναι να μένει γυμνή. Έτσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη... το φόρεμα της Οργής.
Λένε ότι από τότε... πολλές φορές συναντάμε την Οργή, τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη.

Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα... καταλαβαίνουμε ότι αυτή η Οργή που βλέπουμε, είναι μόνο μια μεταμφίεση... και ότι πίσω από την όψη της Οργής... στην πραγματικότητα κρύβεται η Θλίψη...

"Ιστορίες να Σκεφτείς"
Χόρχε Μπουκάϊ - Εκδόσεις Opera

Λαχταρω....

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς, και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες, και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι, και
να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής, Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο, Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω, Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι, Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Η μεγάλη μάχη

Καλην εσπέραν αρχονταδες...
Καλως ορισατε κυράδες...
Καιρο ειχα να περασω απο τη γειτονια και ανταμωσα καλους κι αγαπημενους
μα ουχι λησμονημενους καλους φιλους..
Βιαστικα και γρηγορα..Φιλια μου παρεα..
Να σας προσεχετε..!!
Υ.Γ. Σήμερα εντελως τυχαια επεσα επανω σ'αυτο το ποίημα και το έντυσα με
εικονες..γιατι μια εικονα..1000 λεξεις..

Εμ...εμ...

Μέσα σε σπήλαιο οδηγεί ένας βοσκός τα γίδια
να φυλαχτεί που ξέσπασε μεγάλη καταιγίδα.
Άγριες κατσίκες βρίσκει εκεί, πιότερες και μεγάλες
που σαν κι αυτές στη στάνη του ποτέ δεν είχε άλλες.
Τότε παράτησε ο βοσκός τα ζώα τα δικά του
και τάιζε μόνο ο καψερός τ’ αγριοκάτσικά του.
Τα ζώα απ’ το κοπάδι του στην πείνα τους ψοφήσαν·
βγήκαν και τ’ άγρια απ’ τη σπηλιά και στο βουνό σκορπίσαν.

Μια σκέψη στο κεφάλι του τον ενοχλεί σαν μύγα:
πως όποιος πάει για τα πολλά, θα χάσει και τα λίγα.