Just......

..σιγουρα δεν γινομαι πρωτοτυπη που θελω να ευχηθω καλο μηνα
με ενα ηλιοβασιλεμα αλλα...δε μπορω να αντισταθω οποτε...
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ..!!!

ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ
Ήλιε, σαν φλογερός κύκνος που λούζεσαι
Στο πέλαο, καμαρώνω τη δροσιά σου!
Απ' το γυμνό σου σώμα είναι που χύθηκε
Το μύρο σταγεράκι του έρμου δάσου,
Που οι κρίνοι πίνοντας το έγλυκομέθησαν;
Στάσου, να βυθιστώ κ' εγώ μαζί σου!
Ταστεριά, στα στρωτά νερά που πλέουνε,
Ριγμένα σαν ανθοί απ' την κορυφή σου,
Πα στο άρρωστό μου σώμα να γλιστρήσουνε
Κι απ' το χρυσό ανατρίχιασμα πιο νέος
Ίσως στον ίδιο δρόμο που με λέρωσε
Νάβγω και πιο καθάριος και πιο ωραίος!...
Μα ως να σε φτάσω, η νύχτα με προσπέρασε
Και μόνο ιδρός και μια πληγή μεγάλη
Μου βρέχουν τα μαλλιά και την καρδούλα μου…
Είναι μακριά πολύ το περιγιάλι!...
Του κόσμου η θύρα εκλείστηκε από πίσω σου·
Νεράιδες με το στήθος τους το ολάσπρο
Σου κλειούν τα μάτια εσέ στα βάθη τάδυτα
Κ' εγώ στις αγκαθιές πέφτω σαν άστρο!...
Κώστας Βάρναλης

Ο χαμος ενος αγγελου..!

Αρμένοι Ρεθυμνου
Κυριακη 15-3-2015
Ενα μαρτυριο λαμβανει τελος...
Οχι ευχαριστο ομως τελος σε μια αγωνια που ετρωγε σαν σαρακι την ψυχη μιας μανας που αγωνιουσε για την
τυχη του παιδι της..
Γυρισε ο Βαγγελης σπιτι του..
Οχι οπως ελπιζαμε ολοι μας -αν και κατα βαθος δεν το πιστευαμε- αλλα για το τελευταιο αντιο..
Ακουω στις ειδησεις οτι δεν βρεθηκε ενας ανθρωπος σημερα στο Ρεθυμνο να χαμογελα..
Θρηνει η τοπικη κοινωνια και δεν θα επρεπε να ειναι μονο αυτοι..
Αν, θελουμε να λεγομαστε ανθρωποι θα πρεπει να αναρωτηθουμε απο την αρχη τι κανουμε λαθος και
η βια εχει παρει διαστασεις επιδημιας..
Κανενα παιδι δε γεννιεται επιθετικο αρα κατι κανουμε λαθος εμεις απο το σπιτι μας..
καποιο λαθος μηνυμα περναμε στα παιδια μας...
-"Γινε ο θυτης για να μη γινεις το θυμα"..?
Εχω και εγω παιδια και ισως να ειμαι και υπερευαισθητη και δυσπιστη οταν θα ακουσω το παραμικρο για τα βλασταρια μου..
Δυστυχώς ο κάθε Έλληνας γονιός πιστεύει ότι το δικό του το παιδί είναι άψογο και η ευθύνη ρίχνεται πάντα στο παιδί του άλλου, στον καθηγητη που δεν συμπαθει το καμαρι μου, στην διευθύντρια, στον Σοιμπλε, στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, στον Ερμή που είναι ανάδρομος...
Παντα καποιος αλλος θα φταιει αλλα πως να σας το πω βρα παιδια...
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ...
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ που ενας παλικαρος 20 χρονων επελεξε (αν ετσι αποδειχτει) να δωσει τελος στη ζωη του για να γλυτωσει απο το Γολγοθα της βιας που βιωνε καθημερινα απο συνομιλικους του...
Αυτου του ειδους ο εκφοβισμος εχει βαθιες ριζες και καποτε θα πρεπει να σταματησει...
Μακαρι αλλος γονιος να μη νιωσει τετοιο πονο...μακαρι η μητερα σου Βαγγελη να ειναι η τελευταια μανουλα που θα θρηνησει τοσο αδικα το χαμο σου..
Καλο ταξιδι μικρε ντελικανη κι αν περναει απο το χερι σου, ριξε καμια πετρια στην κεφαλη μας
μπας κι ερθει το μυαλο στη θεση του..!!!
Καλο παραδεισο..!!!

Ε, ναι....

AN ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΩΡΑΙΑ Η ΑΝΟΙΞΗ.....

Κ α λ ο__Μ η ν α

Ουφ..και υπομονη...

Τικ...τακ...τικ...τακ
Ρολοι ειναι αυτο και οχι η καρδια μου..
Εκεινη χτυπαει αργα, ισα που ακουγεται..αληθεια χτυπαει?
Μα μολις πριν απο μια ωρα ηταν 02:27 και τωρα δειχνει 02:30. Ποσο αργα και βασανιστικα κυλαει η ωρα οταν θες να τρεξει...
Σιγα σιγα πηγαινω στην κουζινα για να μην ξυπνησω κανεναν..
Πολλες οι επιλογες...
Χαμομηλι..καφες..κρασι κοκκινο ημιγλυκο (μεγαλη εξαρτηση)...γαλα με μελι ή εκεινο το μικρο σαν τη φακη χαπακι που θα με κοιμισει σε λιγοτερο απο 10'...?
Α,μπα οχι..με τιποτα..
Κρασακι τελικα, κουβερτουλα τυλιγμενη σαν κουκουλι και βεραντα..
Κι εχω μια βεραντα,ολα τα ευρω του κοσμου, εχει μια υπεροχη θεα..
Την θαλασσα μπροστα και τον χιονισμενο Ομαλο απο το δεξια..
Α, ειδικα αυτη η βραδια εχει και φεγγαρι..
Γεμιζει ακομα αλλα εστω κι ετσι..Μαγεια...
Τς τς τς..Ρομαντζουκλα παιδιωθεν..
Επιστροφη στο τωρα...
Σας εχω ξαναμιλησει για αυτη την εκνευριστικη φωνη που εμφανιζεται απο το πουθενα και με ταραζει..?
Νατη παλι.
-Τι σε κραταει ξυπνια, γιατι δε μπορεις να κοιμηθεις, τοις πταιει..?
-Να, σκεφτομουν.
-Να και κατι ευχαριστο, σκεφτεσαι κι ολας εννιοτε (δε με συμπαθει η φωνη, το βλεπετε κι εσεις ετσι..)
Και τι σκεφτοσουν?
-Το παιδι..
-Ποιο παιδι, το μεγαλο ή το μικρο?
-Το μεγαλο μωρε, που ετοιμαζεται για τις Πανελληνιες και τα σκαμπανεβασματα στην ψυχολογια της κοντευουν να με τρελανουν..
-Μα απομενουν ακομα μηνες για τις εξετασεις, οκ, δεν θα ειναι ευκολη η διαδικασια αλλα η πρωτη θα ειναι ή η τελευταια..
-Φωνη, αει παρατα με..τι ξερεις εσυ.Εχεις ιδεα ποσο ευαισθητο παιδι ειναι, οτι δεν αντεχει τις αποτυχιες, ξερεις ποσες φορες την ακουσα να κλαιει κρυφα για την περιπτωση της αποτυχιας..?
Ουφ..ουφ..ουυυυυυυυυυυυυφ
-Πφ, αλλος παιδι δεν εκανε μονο η Μαριω το Γιαννη...Κουκουβαγια...
Ενα τιναγμα του κεφαλιου και τσουπ..παει η φωνη..
"Δε μπορει μωρε, κακως εχει τοσο αγχος..Αφου διαβαζει, οι γνωσεις τρεχουν μεσα στο μυαλουδακι της αλλα δε μπορει να της βαλει σε ταξη, ναι μωρε..φταιει που ειναι και φιλοτιμη και σκεφτεται μην παν χαμενα και τα λεφτα του φροντιστηριου.. ναι μωρε..."
Κανει κρυο..
Κι εχει και μια ησυχια....
Το χωριο κοιμαται...τα παιδια κοιμουνται...
Μαζευουν δυναμεις να δεις...
Παμε για υπνο Κατερινα..?
Παμε να ονειρευτουμε...
Ασε τις σκεψεις..
Κρατα τα αισθηματα και..
ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΗ..ΘΑ ΔΕΙΣ....


-

Λατρεμενος Χορχε....

Η Θλίψη και η Οργή...

Σε ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δε μπορούν να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα χωρίς να το καταλαβαίνουν...
Σ΄ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά... ήταν μια φορά κι έναν καιρό... μια πανέμορφη λίμνη...
Ήταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά... όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων... κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς...
Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη, έφτασαν η Θλίψη και η Οργή, για να κάνουν μπάνιο παρέα. Και οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και γυμνές μπήκαν στη λίμνη.
Η Οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή, χωρίς να ξέρει γιατί)... έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό...
Αλλά η Οργή είναι τυφλή ... ή τέλος πάντων, δε βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα..
Έτσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε... και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της, αλλά της Θλίψης...
Κι έτσι, ντυμένη Θλίψη, η Οργή έφυγε.
Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται... η Θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς καμία βιασύνη, ή καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει... τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.
Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.
Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη Θλίψη... είναι να μένει γυμνή. Έτσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη... το φόρεμα της Οργής.
Λένε ότι από τότε... πολλές φορές συναντάμε την Οργή, τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη.

Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα... καταλαβαίνουμε ότι αυτή η Οργή που βλέπουμε, είναι μόνο μια μεταμφίεση... και ότι πίσω από την όψη της Οργής... στην πραγματικότητα κρύβεται η Θλίψη...

"Ιστορίες να Σκεφτείς"
Χόρχε Μπουκάϊ - Εκδόσεις Opera