Σε ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δε μπορούν να φτάσουν, ή ίσως όπου οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα χωρίς να το καταλαβαίνουν...
Σ΄ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά... ήταν μια φορά κι έναν καιρό... μια πανέμορφη λίμνη...
Ήταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά... όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων... κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς...
Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη, έφτασαν η Θλίψη και η Οργή, για να κάνουν μπάνιο παρέα. Και οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και γυμνές μπήκαν στη λίμνη.
Η Οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή, χωρίς να ξέρει γιατί)... έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό...
Αλλά η Οργή είναι τυφλή ... ή τέλος πάντων, δε βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα..
Έτσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε... και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της, αλλά της Θλίψης...
Κι έτσι, ντυμένη Θλίψη, η Οργή έφυγε.
Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται... η Θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και χωρίς καμία βιασύνη, ή καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει... τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.
Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.
Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στη Θλίψη... είναι να μένει γυμνή. Έτσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη... το φόρεμα της Οργής.
Λένε ότι από τότε... πολλές φορές συναντάμε την Οργή, τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη.
"Ιστορίες να Σκεφτείς"
Χόρχε Μπουκάϊ - Εκδόσεις Opera
