Cry my heart...

“Κάθε ημέρα ξυπνάμε ελαφρώς αλλαγμένοι κι ο άνθρωπος που ήμασταν χτες, έχει πεθάνει”
~John Updike~

ERA - ANGEL.

Η "μαχη" των Κρητων

Ο Μιχαλιος καθόταν στο πεζοδρομιο με σκυμενο το κεφαλι βαστωνας τη μαγκουρα του συλλογιζομενος την καταντια του..
Απο το κεφαλι του κατεβαινε ενα αιματινο ρυακι αλλα ο ιδιος δεν το ειχε καταλαβει μεχρι που εφτασε στο ματι του
και θολωσε το βλεμμα του..
Απλωσε το χερι να το αγγιξει και το ξαναφερε μπροστα...
Αιμα..
Αιμα που το προκαλεσε το γκλοπ του αστυνομικου που αμυνομενος μπροστα στην κατσουνα που χτυπαγε οπου βρει σηκωσε την ασπιδα του για να προστετευτει ανταποδιδοντας τα χτυπηματα ριχοντας οπου και σε οποιον βρει..
Και τα βλεμματα διασταυρωθηκαν.
Κανεις οπο ολους αυτους που ανεβηκαν απο την Κρητη κι απο ολη την υπολοιπη Ελλαδα δεν ηρθε με σκοπο να χτυπησει ή να χτυπηθει. Ηρθαν -καποιοι μαλιστα και με δανεικα λεφτα για τα εισιτηρια- παρατωντας οικογενειες και παιδια με τα χερια σκαμενα απο τις αγροτικες δουλειες να διαμαρτυρηθουν για τα αβασταχτα σκληρα μετρα που θελει να επιβαλλει η κυβερνηση.
Τα πραγματα ξεφυγαν κι αρχισε ο χαμος.. Το κακο δεν θελει πολυ για να ξεσκασει κι οταν μιλαει ο θυμος τα παντα γινονται ευκολα..
Ο επικεφαλης των ΜΑΤ φωναζε "ΚΑΝΤΕ ΠΙΣΩ" για να παρει την απαντηση "Ζιαντα μωρε να κανουμε πισω, πετα την ασπιδα και το κρανος σου κι ελα μαζι μας. Αυριο εσυ θα εισαι στη θεση μου, αυριο το δικο σου το κοπέλι θα πειναει και η δικια σου η μανα θα ποθανει γιατι δε θα εχεις να τσι πληρωσεις τα φαρμακα, ΠΕΤΑ ΤΗΝ ΑΣΠΙΔΑ ΚΙ ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ"
Η ασφαλεια του Δημοσιου;
Η ανασφαλεια του αυριο;
Δεν την πεταξε γιατι ετσι ορκιστηκε, οτι θα διαφυλλάτει το δημοσιο συμφερον και θα προστατευει τον πολιτη.
Η οργη ξεχειλισε κι αρχισαν να ξυλωνονται τα πεζοδρομια, να γινονται πετρες και να εκσφενδονιζονται στα τζαμια του Υπουργειου Αγροτικης Αναπτυξης, τα ΜΑΤ να παρατασσονται μπροστα στην εισοδο του Υπουργειου και να πετουν καπνογονα,κροτου λαμψης για να "σπασουν" το αγανακτισμενο πληθος των αγροτων που μανησε χειροτερα και σηκωσε ψηλα το μονο οπλο που ειχε, τα χερια και την κατσουνα των προγονων του.
Ο Μιχαλιος μπροστα μπροστα φωναζε "Σιμωστε αδερφια, σιμωστε..Ολοι το ιδιο θεμε, ας μην πεθανουμε απο την πεινα χωρις αγωνα" Κι εριχνε με την μαγκουρα του πανω στην ασπιδα μεχρι που ενιωσε τον πονο στο κεφαλι και γυρισε να δει ποιος τον χτυπησε..
Και το αιμα μιλησε...
Ο Μιχαλης, ο γυιος της θειας Στελλας και πρωτοξαδερφος του -ακομα θυμοταν το γλεντι που κανανε οταν περασε ο μικρος στην αστυνομια-
ηταν αυτος που υπερασπιζοταν τον κο Υπουργο απο το μαινομενο πληθος των αγροτων..
Ο Μιχαλιος ήταν αυτος που υπερασπιζονταν το βιος και τον κοπο των μαναδων του και των παιδιων τους...

"Αδερφος εναντιον αδερφου"...

Χουεμπλα…

Δεν ειχε ξημερωσει ακομα…ένα κοπαδι λυκων αλυχτουσε ολο το βραδυ..ισως να καταλαβε με αυτή τη μοναδικη αισθηση των ζωων τι θα ξημερωνε.. Ο ονοκιο φυσηξε δυνατα και εριξε κατω το τοξο του Τζερονιμο.. Ετσι ξυπνησα.. Σηκωσα το βαρυ δερμα του βουβαλου και κοιταξα εξω.. Όλα ησυχα.. το χωριο κοιμοταν..η φυλη των Ζουνι κοιμοταν.. Μονο ο ονοκιο ειχε κεφια αποψε.. Ανοιξα προσεκτικα και βγηκα.. Δεν θα αργουσε να χαραξει κι αδιαφορωντας για τα παιχνιδια του ονοκιο κατεβηκα στο ποταμι.. Μια χουεμπλα δε φοβαται το κρυο νερο.. βουτηξα κι ενιωσα το σωμα μου να μουδιαζει..που εισαι χουεμπλο μου να με ζεστανεις…? Ποσα φεγγαρια λειπεις.. είναι το δευτερο… κι εγω σε θελω διπλα μου..να σου πω τοσα πολλα… Επρεπε να ειχα ακουσει τον ηχο της καρδιας μου και όχι του εγωισμου εκεινο το τελευταιο βραδυ μας.. Δεν το εκανα όμως..κι εσυ εφυγες πριν προλαβω να φιλησω τα χερια σου..πριν προλαβω να σου δωσω το φυλαχτο μου.. Το Μεγαλο Φτερο, ο σαμανος μου ειπε να μην ανησυχω.. μου μιλησε για το τοτεμ του λυκου.. επικοινωνησε με τα πνευματα των προγονων μας και ειδε ότι το ταξιδι σας θα φερει ευημερια στο χωριο για πολλα φεγγαρια.. Δεν μου ειπε όμως ποτε θα σε φερει πισω.. Ντραπηκα να τον ρωτησω.. Μια χουεμπλα δε γινεται ποτε ερμαιο του παθους της..παταει γερα στα ποδια της και εχει υπομονη… Χθες μολις αρχισε να σουρουπωνει μαζευτηκαμε γυρω από τη φωτια.. Είναι φανερο ότι η ιστορια σας αφορουσε..την ξερεις είναι εκεινη για το Μεγαλο Κυνηγι.. Ζητησε συγνωμη από τα θηραματα, προσευχηθηκε στο πνευμα της μεγαλης αρκουδας και ξεκινησε…
"Κατά το τέλος της άνοιξης, μια αρκούδα ξύπνησε από την χειμερία νάρκη και άρχισε να τριγυρνά στις βουνοπλαγιές ψάχνοντας για τροφή. Σύντομα έγινε αντιληπτή από τρεις κυνηγούς και το κυνήγι άρχισε. Όπως και η αρκούδα έτσι και οι κυνηγοί ήταν πολύ πεινασμένοι, μετά τον μακρύ και βαρύ χειμώνα. Ο πρώτος κυνηγός κρατούσε μια φαρέτρα και ένα τόξο με το οποίο ήλπιζε πως θα σκοτώσει την αρκούδα. Ο δεύτερος κυνηγός κρατούσε ένα μεγάλο καζάνι στο οποίο ήλπιζε πως θα μαγειρέψει την αρκούδα. Ο τρίτος κυνηγός ακολουθούσε τους υπόλοιπους. Αυτός μάζευε ξύλα που θα χρειάζονταν για να ανάψει μια μεγάλη φωτιά, που θα χρειάζονταν για να ψηθεί ένα τόσο μεγάλο θήραμα.
Όλο το καλοκαίρι οι άντρες κυνηγούσαν την αρκούδα στον ουρανό. Το φθινόπωρο, η αρκούδα είχε χάσει τις δυνάμεις της και ο πρώτος κυνηγός κατάφερε και την σημάδεψε με το τόξο του. Το βέλος σκότωσε την αρκούδα που έπεσε στο χώμα. Οι τρεις άντρες έφαγαν την αρκούδα και άφησαν πίσω το σκελετό της. Καθώς το φθινόπωρο έδινε τη θέση του στο χειμώνα, ο καιρός γινόταν όλο και πιο κρύος. Ο σκελετός της αρκούδας εξακολουθούσε να παραμένει στον ουρανό, αλλά το πνεύμα της μπήκε σε ένα νέο σώμα-στο σώμα μιας άλλης κοιμούμενης αρκούδας. Για όλο τον μακρύ χειμώνα η αρκούδα κοιμόνταν. Όταν ξανάρθε η άνοιξη, το ζώο ξύπνησε και άρχισε να ψάχνει για τροφή. Για άλλη μια φορά την κυνήγησαν και τη σκότωσαν. Το πνεύμα της μπήκε στο σώμα μιας άλλης αρκούδας που κοιμόταν. Και έτσι γίνεται κάθε χρόνο."
Δεν μπορω να κοιμηθω..Δε φευγεις στιγμη από το μυαλο μου χουεμπλο..που να εισαι τωρα.. που σε ταξιδευουν τα ονειρα σου..?

"Μόνο αφού κοπεί το τελευταίο δέντρο
Μόνο αφού δηλητηριαστεί το τελευταίο ποτάμι
Μόνο αφού ψαρευτεί το τελευταίο ψάρι
Μόνο τότε θα καταλάβετε ότι τα λεφτά δεν τρώγονται".

...πρόλαβα...

Αν μη τι αλλο νομιζω οτι θα ειναι το πρωτο γραμμα που εστω και νοερα θα "λαβεις" my lovely Santa.
...ξερω...δυστυχως ξερω οτι δεν θα το πιάσεις στα χέρια σου ΠΟΤΕ... δε με πειραζει ομως..μου φτανει που το εγραψα..που θα σου πω οσα θελω να σου πω...
Ειμαι μεγαλο κοριτσι πια αλλα αυτη τη φορα δε σου γραφω για να σου ζητησω δωρα αλλα για να σε ευχαριστησω για αυτα που μου εφερες ολα αυτα τα χρονια...
Πρωτα πρωτα για τους δυο υπεροχους γονεις που μας μεγαλωσαν, τον πατερα μου, εναν υπεροχο και καλοκαρδο ανθρωπο που μας εμαθε τι παει να πει ζωη...τον "σοφο παπουλακο μου" οπως τον αποκαλω που καταφερνα απο μικρη να του ψηνω το ψαρι στα χειλη και να τον κερναω λαχταρες με τη σεσουλα...Τη μανουλα μου...την πιο ζεστη αγκαλια του κοσμου, τη γυναικα που πολλες φορες κρυφτηκα στην ποδια της κι αφησα τα δακρυα μου να τρεξουν περιμενοντας το χαδι που θα επαιρνε μακρυα την πικρα μου...κι οταν ερχοταν αυτο το χαδι ολα ως δια μαγειας ηταν στη σωστη τους θεση.. ξανα!!!!
Τα αδερφια μου που καθε φορα που επεφτα ηταν εκει για να με σηκωσουν..
Το μεγαλυτερο ομως δωρο μου το εφερες πριν απο μιαμιση δεκαετια και κάτι ψιλά...τοτε που μου χαρισες δωρο 3.650 gr... εναν υπεροχο κοριτσαρο...και τεσσερα χρονια μετα αλλον ενα..... Ξεχασες βεβαια να αφησεις οδηγιες σχετικα με τον τροπο ανευρεσης γερου στομαχου, νευρων, υπομονης και κυριως οδηγιες για τον τροπο που θα αποκτησουν μια ισορροπημενη προσωπικοτητα...
Για την ωρα φουσκωνει στομαχι...ξεφουσκωνει στομαχι αλλα ο χρονος θα δειξει τι σταρι εβγαλε η σοδεια μου..
Τωρα αν εσύ θες να ρίξεις κι αλλη χρυσοσκονη στην ήδη ομορφη ζωή μου γραφε τι πρεπει να κάνεις..
Θελω να χαρίζεις υγεια και μεγααααααάλη υπομονη στην ανθρωπο που ο καλός Θεούλης εφερε πλαι μου, να περπαταει διπλα μου και να με ανεχεται με ολα τα στραβα μου..(κι ειναι ολοκληρος τομος με αυτα τα στραβα Αγιε μου, αλλα κανε και λιγο πως δε βλεπεις)..
Θελω να συνεχιζω να εχω διπλα μου όλους αυτους που νοιαζομαι και νοιαζονται αλληλους..
Θέλω να ειμαι ειλικρινης..γιατι όπως λέει και ο σοφός παπουλακος μου "αν δεν μπορείς να είσαι ειλικρινής με σένα ..δε θα μπορέσεις με κανέναν"..
Θέλω να μπορω να ονειρευομαι οπως οταν ημουν παιδι..
Θέλω να μη φοβαμαι..οπως οταν ημουν παιδι...
Θέλω να μη ζηλευω..οπως οταν ημουν παιδι..
..και το κυριοτερο...Θέλω να ΑΓΑΠΑΩ, οπως οταν ημουν παιδι..Αγνα, αδολα, απλα κι αληθινα..!!!


Υ.Γ..αυτο το τραγουδι το ακουσα εντελως τυχαια ενα χρόνο πριν, ανημερα της γιορτης μου...
Εκτοτε ειναι κατι σαν φυλαχτο..στην καθημερινοτητα μου..!!!