Πολυ μου αρεσει...

...εχω μια υπεροχη θεα!!
Μαγικη...
Σημερα δεν ηταν μια καλη μερα...
Ειχε πολυ αγχος, πολυ αγωνια, πολλα νευρα..
Μηπως ηταν η πρωτη ή μηπως θα ειναι η τελευταια..;
Μονιμο καταφυγιο μου αυτη η τεραστια βεραντα, κανει μια ωραια γωνιτσα κι εκει εχω βαλει την αγαπημενη μου πολυθρονα..
Η φωλια μου..!
Εμοιαζε καλοκαιρινη μερα και εντελως ξαφνικα απο το πουθενα σημερα το απογευμα βγηκε ενα συννεφο πισω απο τα Λευκα ορη, κι επειτα κι αλλο ενα.. Μεσα σε 5 λεπτα ο ουρανος εγινε μολυβι κι ολα αυτα τα πυρομαχικα κατηφορισαν προς τον τοπο μας..
Λαμψεις, ααστραπες, βροντες και οι πρωτες μεγαλες σταγονες αρχισαν να πεφτουν με δυνατη στην τεντα..
Δεν κουνησα ρουπι..
Μια φανταστικη μυρωδια απο βρεγμενο χωμα απλωθηκε παντου κι εγω την απολαμβανα μεχρι το μεδουλι..!
Οι γλαροι που πεταγαν στο λιμανι αρχισαν να κρυβονται οπου εβρισκαν..
Ενας θαρραλεος ηρθε στην βεραντα, αναμετρηθηκαμε για λιγο με το βλεμμα και κανεις δεν ενοχλησε κανενα..
Συνεχισαμε να ρεμβαζουμε απτοητοι...
Η θαλασσα χαθηκε, εγινε ενα με τα συννεφα αλλα την ακουγα..Αγριψε κι εκεινη αποτομα..Να γιατι τη φοβαμαι..!
Κι αφου δε μπορουσα να τη δω ασχοληθηκα με πιο γηινα πραγματα..

Απο τη στεγη του γειτονα ετρεχε θολο νερο και να πλενει τη φουξια μπουκαμβιλια με το ετσι θελω...
Πεσανε σχεδον ολα τα λουλουδια της λιγο πριν της ωρας τους...
Κριμα..
Ισα που προλαβε να κρυφτει το γατι του γειτονα κατω απο το αυτοκινητο νιαουριζοντας σα δαιμονισμενο..
20 λεπτα κρατησε..και σε αυτο τον χαμο ακουσα και την καμπανα να χτυπαει εσπερινο...
Τι γιορτη να ειναι αυριο...;
Φθινοπωριασε αποτομα...κι αφου ειναι αγαπημενο φαινομενο η βροχη γιατι με μελαγχολει...;
Που εισαι γιαγια Αννα να σε κερασω καφε απο τα χερακια μου να μου πεις ξανα ενα παραμυθι...
Απο αυτα που δεν εχουν δρακους, εχουν ωραιο τελος...!!!


https://www.youtube.com/watch?v=mztdqqpOJJo

Μανα...μανουλα...μαμα....

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ
δυσκολεύομαι να σου μιλήσω από τότε που μπήκες στην εφηβεία. Έχω μπερδευτεί τελείως. Σου λέω να φέρεσαι πιο ώριμα να είσαι πιο υπεύθυνος αλλά εσύ γίνεσαι έξαλλος. Από την άλλη όταν σε αντιμετωπίζω σαν παιδί πάλι έξαλλος γίνεσαι.

Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σκέπτεται τι καλά που ήταν όταν ήσουν μικρός αλλά αμέσως τη διώχνω αυτή τη σκέψη. Είναι όμως αλήθεια ότι δεν αναγνωρίζω εκείνο το λατρεμένο μου παιδάκι, παρά μόνο όταν κάποιες φορές έρχομαι και σε χαζεύω την ώρα που κοιμάσαι, όπως τότε. Η επικοινωνία μας οδηγεί πάντα σε σύγκρουση και εγώ πονάω κάθε φορά. Και όσο και αν οι αλλαγές στο κορμάκι σου έγιναν σταδιακά και δεν τις κατάλαβα, οι αλλαγές στη συμπεριφορά σου με αιφνιδίασαν και τώρα είμαι τελείως αμήχανη και μπερδεμένη. Και ενώ είχα ενημερωθεί, είχα διαβάσει, είχα συζητήσει για αυτό που θα συνέβαινε τώρα νιώθω ότι έχει φύγει η γη κάτω από τα πόδια μου.

Ξέρω ότι πρέπει να σταματήσω να καθαρίζω για σένα κάθε φορά που νιώθω ότι απειλείσαι ή ότι σε αδικούν. Σου υπόσχομαι να μην σε καταπιέζω όσον αφορά τα μαθήματα και την εκπαίδευσή σου αν και ξέρεις ότι δεν θα πάψε ποτέ να πιστεύω ότι είναι απαραίτητα. Ξέρω ότι πρέπει να είμαι δυνατή για να αντέξω την φυσιολογική εφηβική σου επιθετικότητα αλλά είναι άλλο πράγμα στη θεωρία και άλλο στη πράξη. Ξέρω πολύ καλά ότι έχεις δικά σου όνειρα και σχέδια και, αλήθεια σου λέω, θα προσπαθήσω αυτά να γίνουν και οι δικές μου προσδοκίες από σένα. Ξέρω ότι πρέπει να σταματήσω να φοβάμαι μην πάθεις κάποιο κακό, να τρέμω. Ξέρω ότι μόνο άμα σε αφήσω να κάνεις τα δικά σου λάθη θα μάθεις, ότι μόνο εάν ρισκάρεις θα ωριμάσεις αλλά δεν μου είναι εύκολο. Πρέπει επίσης να κόψω τη ακατανίκητη συνήθεια να θυμώνω με τα δικά σου λάθη.Nα μην είμαι τόσο πολύ από πάνω σου και να σου δώσω περισσότερο χώρο δικό σου. Εσύ πάντα μου τα έλεγες όλα. Τώρα δυσκολεύομαι να σε αφήσω να έχεις μυστικά από μένα και πράγματα αφανέρωτα. Τρέμω μην μπλέξεις, μην σε πληγώσουν, δεν θα το αντέξω αυτό.

Τώρα τελευταία νιώθω ότι σου είμαι αχρείαστη, ότι τα κάνω όλα λάθος. Βλέπω ότι και που σου κάνω όλα τα χατίρια δεν ωφελεί, δεν το εκτιμάς. Βλέπεις σου έχτιζα τη φωλίτσα σου όλα αυτά τα χρόνια με υπομονή και με λαχτάρα και τώρα μου λες ότι δεν σου αρέσει. Μου ζητάς να σε αφήσω ήσυχο, ότι δεν έχεις τίποτα αλλά εγώ νιώθω ότι φεύγεις μακριά μου. Εγώ είμαι η μαμά. Γιατί δεν με αγκαλιάζεις πια; Το ξέρω ότι το μωράκι έγινε αντράκι αλλά τουλάχιστον άσε με εμένα να σε αγκαλιάζω. Για λίγο. Σε αγαπώ πιο πολύ και από τη ζωή μου, το ξέρεις αυτό;

ΜΑΝΑ,
ξέρω ότι φέρομαι περίεργα τελευταία αλλά και εσύ δεν πας πίσω. Νιώθω όμως και περίεργα. Έχω νεύρα, ξέρεις τώρα εφηβεία ρε μάνα. Ξέρω ότι ξεσπάω συνέχεια απάνω σου χωρίς να μου φταις πάντα εσύ. Αλλά που θες ρε μάνα να ξεσπάσω; Δες με ρε μάνα, μεγαλώνω, και όσο και αν αυτό πάντα λαχταρούσα τώρα φοβάμαι. Όσο και αν με ενοχλείς πολλές φορές άλλο τόσο μου τη σπάει που σε έχω ακόμα ανάγκη μάνα. Αλλά όχι όπως παλιά, αλλιώτικα. Και θέλω από καιρό να σε ρωτήσω κάτι. Ξέρω ότι με αγαπάς αλλά πες μου, σου αρέσω ;Σου αρέσω ρε μάνα ; Γιατί για μένα αυτό έχει μεγάλη σημασία, μεγαλύτερη ίσως από και από την αγάπη σου. Στο λέω γιατί δεν φαίνεται να μου κάνεις και πολλά like τελευταία. Σαν να σε ενοχλούν όλα απάνω μου και θέλεις να τα αλλάξω. Και όσο σε βλέπω να αγωνιάς για την καλή μου εικόνα και την γνώμη του κόσμου ένα πράγμα περνάει επίμονα από το μυαλό μου: πως θα στο χαλάσω. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Θα σου πω μερικά πράγματα που θέλω να αλλάξεις: Δεν θέλω άλλα κηρύγματα, άλλα πρέπει και άλλα μη. Όχι άλλα γιατί έβηξες, ποιος σε πείραξε, αν μου αρέσει καμιά κοπέλα. Σταμάτα να χρησιμοποιείς πληθυντικό για πράγματα που αφορούν εμένα (χτες σε άκουσα να λες ότι πήγαμε καλά στα μαθήματα του τριμήνου).Φρικάρω όταν με φωνάζεις με υποκοριστικά: και καλά να είναι με κατάληξη -άκης αλλά με κατάληξη –ούλης ρε μάνα; Και προπαντός μην με ξαναγκαλιάσεις μπροστά σε φίλο μου. Ρε μάνα θες να με λένε βουτυρόπαιδο ή μαμάκια; Και μην κάνεις συνέχεια κριτική για πράγματα που μου αρέσουν. Δεν είμαι χαζός να πιστεύω ότι οι φίλοι στο facebook μπορούν να αντικαταστήσουν τους πραγματικούς φίλους αλλά έχει πλάκα και είναι μόδα. Σάμπως εσείς στην ηλικίας μας δεν είχατε τη disco; Τι κιτσιά αλήθεια Θεέ μου. Θα ήθελα να συζητάμε αλλά πειράζει να μην είναι πάντα για σοβαρά πράγματα;

Εγώ από τη μεριά μου σου υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να σταματήσω να βρίζω, ότι θα μαζεύω πιο συχνά το δωμάτιό μου, ότι θα τρώμε μαζί το μεσημέρι, ότι θα προσέχω τις παρέες μου και την υγεία μου. Τώρα θα σου φανεί λίγο περίεργο αυτό που θα σου πω: θέλω να μου το λες όταν κάνω λάθος αλλά βρες ένα τρόπο να το αντέχω και άσε να φαίνεται ότι είναι δική μου η τελική απόφαση. Να με ακούς και όχι μόνο να μου λες. Δεν σε θέλω ούτε υπερπροστατευτική αλλά ούτε και αδιάφορη. Σου βάζω δύσκολα ε μάνα ; Θέλω να είσαι εκεί αλλά άσε με να έρχομαι εγώ σε σένα όταν έχω ανάγκη τη βοήθειά σου. Θέλω να με ενθαρρύνεις ειδικά όταν μερικές φορές χάνω την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Με βοηθάει να σε βλέπω σίγουρη απέναντί μου και σταθερή. Νιώθω και εγώ σιγουριά έτσι και δεν φοβάμαι. Με τρελαίνει όμως ρε μάνα να σε βλέπω τόσο ανασφαλή.

Και αυτή σου η ανασφάλεια είναι που με πιέζει και που με κάνει να ξεσπάω απάνω σου. Και ρε μάνα έχεις κάνει καλή δουλειά όλα αυτά τα χρόνια οπότε έχε μου λίγη εμπιστοσύνη παραπάνω. Δεν θα σε απογοητεύσω. θα το δεις. Επίσης θέλω να φροντίζεις τον εαυτό σου, να είσαι χαρούμενη και να ψάξεις και άλλα πράγματα να κάνεις πέρα από το να φροντίζεις εμένα. Μη νομίζεις, όμως, ότι σου ζητάω να είμαστε παράλληλα σύμπαντα μέσα στο ίδιο σπίτι. Καιρός δεν είναι όμως να σταματήσεις να είσαι δικός μου δορυφόρος; Δεν θα ήτανε πιο καλά να γίνουμε τεμνόμενα σύμπαντα ;

Να ξέρεις ότι δεν μπορώ να στα λέω όλα όπως παλιά –τα πιο πολλά δεν θα τα καταλάβαινες, αλλά άμα βρεθώ σε αδιέξοδο ή σε κίνδυνο θα είσαι η πρώτη που θα το μάθεις. Αυτό στο υπόσχομαι. Αυτό με τις αγκαλιές που δεν σου κάνω πια και εμένα με παραξενεύει αλλά δεν μπορώ να το νικήσω, είναι κάτι πάνω από μένα. Σε παρακαλώ να μη σε στεναχωρεί, δεν το κάνω επίτηδες και μάλλον είναι γιατί μεγαλώνω. Επειδή, όμως δεν σε εμπιστεύομαι στο συγκεκριμένο φρόντισε να είναι σύντομες και χωρίς ξένους παρόντες. Επίσης αυτό το αστείο με τη φωλίτσα ρε μάνα να σταματήσει γιατί πλέον μου πέφτει και λίγο στενή. Μην φοβάσαι ότι θα με χάσεις αλλά τώρα που έμαθα να πετάω ίσως πηγαίνω και πιο μακρινές βόλτες. Πάντα όμως θα επιστρέφω, έστω και για λίγο. Ακόμα και όταν θα φτάσει η ώρα να κτίσω δικό μου σπιτικό δεν θα ξεχάσω ότι εδώ μεγάλωσα… μαζί σου. Και θα έρχομαι. Και… μαμά, άκου κάτι να χαρείς: θα σου φέρνω και άλλους μαζί μου.

...κι εγω

......

να λιώνω σαν τ’ αλάτι στο νερό
να σπάω σαν τον βράχο μες στο κύμα
να θέλω να σε πιω κι ας μην μπορώ
να σταματήσω τώρα τον καιρό
να λιώνω σαν τ’ αλάτι στο νερό
γιατί το να σ’ αγγίξω θα `ναι κρίμα

...πρεπει

Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει..
Πρέπει τουλάχιστον μία φορά να καεί η γλώσσα και η καρδιά σου.
Πρέπει να γρατζουνιστούν τα γόνατα μα και τα σχέδιά σου.
Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν.
Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι για να σε γλυκάνει μία σοκολάτα γάλακτος.
Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς.
Πρέπει να χάσεις τα κλειδιά με το αγαπημένο σου μπρελόκ.
Πρέπει να πληγωθείς μα πρέπει και να πληγώσεις.
Να αποχωριστείς τον πρώτο σου έρωτα για να βρεις το αέναο πάθος της ζωής σου.
Πρέπει να ξυπνήσεις ένα πρωί και να αναρωτηθείς αν αντέχεις να υπομείνεις την ημέρα που ξεκινάει.
Πρέπει να διαφωνήσεις με τους γονείς σου και να επιμείνεις στην θέση σου ακόμη κι αν δεν μιλήσετε για μερικές ημέρες.
Να σου κλέψουν πρέπει το πορτοφόλι, την θέση parking ή έστω τη σειρά στο ταμείο.
Να κρυολογήσεις άσχημα επειδή δεν έβαλες ζακέτα.
Να παρακοιμηθείς επειδή ζήτησες πέντε λεπτά ακόμη από το ξυπνητήρι σου.
Πρέπει να πιεις για να ξεχαστείς και αντ’ αυτού να θυμηθείς γιατί αξίζει να ζεις.
Να έρθει πρέπει η στιγμή που δεν θα ξέρεις τη σωστή απάντηση.
Ή ακόμη και η στιγμή που δεν θα έχεις καν απάντηση.
Πρέπει να επιλέξεις το λάθος πακέτο τηλεφωνίας και την λάθος κίνηση στο σκάκι.
Πρέπει να δοκιμάσεις ένα παντελόνι που δεν σου κουμπώνει και να σου κάνουν δώρο μια μπλούζα δυο νούμερα μεγάλη.
Πρέπει να απογοητευτείς από φίλους, να γελάσεις με κρύα ανέκδοτα και να υπομείνεις βαρετές ταινίες μέχρι εκείνη που ασυναίσθητα θα σε αλλάξει για πάντα.
Πρέπει να χάσεις στα χαρτιά την ίδια μέρα που θα χάσεις και στην αγάπη.
Οι αντοχές σου πρέπει να σε εγκαταλείψουν πριν φτάσεις στην γραμμή του τερματισμού.
Πρέπει να δεις το τελευταίο λεωφορείο για την θάλασσα να απομακρύνεται το πιο ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.
Πρέπει να βρεις έναν άνθρωπο για τον οποίο θα τα παρατούσες όλα και να αναγκαστείς να παρατήσεις την ιδέα του μαζί.
Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή σου πήρε έναν δρόμο που δεν διάλεξες εσύ.
Να ευχηθείς να ήσουν για μια στιγμή άλλου, σε εκείνο το “εκεί” που τόσο σου έχει λείψει.
Να έρθει η μέρα που δεν θα μπορέσεις να παραδεχθείς τα συναισθήματά σου, ούτε καν στον εαυτό σου.
Να δεις τον κόσμο σου να καταρρέει τριγύρω μα και μέσα σου.
Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως κάποια όνειρά σου δε θα πραγματοποιηθούν ποτέ και ακόμη πως ποτέ δε θα καταφέρεις να τα έχεις όλα.
Πρέπει να αναγνωρίσεις, λόγω εμπειρίας και όχι θεωρίας, πως τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα, αφού επιθυμήσεις κάτι που δεν μπορείς να αγοράσεις.
Πρέπει να χάσεις το κορίτσι πριν βρεις το θάρρος να της εξηγήσεις.
Γιατί, πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές...πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις.
Μπουκόφσκι.

ειναι κανεις εδω...?

Καλημερα σας κυριε υπουργε παιδειας...
Με συγχωρειται που δεν ξερω το ονομα σας αλλα ξερετε, οσο κι αν ακουστει δικαιολογια αυτο, δεν ειχα χρονο για να το μαθω αν και μεταξυ μας δεν κοπτομουν κι ολας..
Θα μου πειτε τωρα και με το δικιο σας, τοτε γιατι μου γραφεις γραμματακι κυρα μου..?
Τι θες και με απασχολεις απο τα τοσα καθηκοντα μου και...α, α, α, ενα δικιο θα το εχετε..
Ξερετε κυριε υπουργε, δεν θα εμπαινα καν στη διαδικασια να σας ενοχλησω αν σημερα δεν ερχομουν κι εγω και η υπολοιπη φαμιλια μου με αυτο το τερας που ονομαζεται "ΑΓΧΟΣ" κι εξηγω ευθυς αμεσως τι εννοω...
Κυριε υπουργε, εφτασα στα 43 μου και νομιζα..ΝΟΜΙΖΑ επαναλαμβανω οτι τα εχω δει ολα..αμ δε..
Σε οτι εχει να κανει με εμενα νομιζα..ΝΟΜΙΖΑ οτι ειμαι πια σε ηλικια που μπορω να διαχειριστω μια δυσκολη κατασταση, μια κριση πανικου, ενα μεγαλο ζορι βρε αδερφε αλλα κρατατε μυστικο..?
Απλως νομιζα...και το επαιζα και δεξια αριστερα "δεν τρεχει τιποτα", "ενταξει μωρε, μια δυσκολια ηταν παει περασε" ενω η περδικουλα μου το ηξερε πως τιποτα δεν περασε και ολα ειναι εκει, ο φοβος, η αγωνια και καπου πιο βαθια η κριση πανικου που ουτε τη λεξη δεν θελω να λεω..
"Πανικος"..ποσο αγριοτητα κρυβει μεσα της μια τοση δα λεξουλα..
Κι αντε καλα εγω, να τη βιωσω ξανα και ξανα και ξανα...γιατι μου λειπουν κατι ψιλα να πληρωσω το φροντιστηριο, γιατι θα ληθει η ΔΕΗ και πρεπει να κανω διακανονισμο κι αλλα τοσα γιατι που απασχολουν ολους τους Ελληνες και οχι εμενα προσωπικα αλλα...
Επανερχομαι κυριε υπουργε μου στο θεμα μου και συγνωμη αν πλατιαζω αλλα να..τωρα που σας βρηκα ειπα να πω κι εγω τον καημο μου...
Που λετε, σημερα γιναμε θεμα τις ειδησεις..
Βεεεεεβαια, το ζησαμε κι αυτο...
"Μαθητρια 17 ετων με συμπτώματα που υποδηλώνουν έντονο άγχος μεταφέρθηκε, το πρωί της Τετάρτης, στο νοσοκομείο οπου εκει συναντησε τρεις ακομα μαθητές από τα Χανιά κατά τη διάρκεια των πανελλαδικών εξετάσεων...
Κι ερχομαι τωρα εγω και ρωταω το εξης απλο...
"ΓΙΑΤΙ κυριε ΥΠΟΥΡΓΕ..?"
Προετοιμαστηκαμε σωστα..διαβαζε μια ολοκληρη χρονια κι εμεις οικογενειακως καναμε ασκησεις θαρρους: Όχι, δεν υπαρχει λογος να αγχωθεις, κι εκεινη να επαναλαμβανει «δεν θα φοβηθώ», ή «θα πετύχω στα σίγουρα!», άλλα: «Ακόμα κι αν φοβηθώ, θα το αντιμετωπίσω»,και νομιζαμε οτι τα καταφεραμε...
Και φτασαμε στο σημερα...
Ντριν...
"Καλημερα σας κυρια Κατερινα, ξερετε, να η μικρη επαθε μια μικρη κριση αγχους, εχουμε εδω το γιατρο αλλα μεσα στα αναφιλητα της σας ζηταει, ελατε σας παρακαλω"
Φτερα τα ποδια της μανας..Τα 8 χιλιομετρα μου φανηκαν 108 μεχρι να φτασω και να δω μπροστα μου ενα κουρελακι που μεχρι χθες ηταν η κορακλα μου..και ξαναερωτω..."ΓΙΑΤΙ κυριε ΥΠΟΥΡΓΕ" τοσο αγχος σε 17χρονα παιδια..? Πως ειναι σε θεση να το διαχειριστουν..? Θα επρεπε μηπως να πληρωνω και ψυχολογο ολη τη χρονια για να μας εκπαιδευσει για αυτη την "πρωτη μαχη" της ζωης τους...?
Ευτυχως...Ευτυχως Παναγια μου υπαρχει θεσμικο πλαισιο για τετοιες περιπτωσεις και δεν θα παει η χρονια αδικα..θα ξαναδωσει στις επαναλληπτικες αμεσως μετα τις Πανελληνιες...
Το φανταζεστε κυριε υπουργε το νεο αγχος που μας περιμενει...?
Εγω δεν θελω..ηδη επισκεφθηκαμε μια εξαιρετικη επιστημονα και ακουσον ακουσον κυριε υπουργε, μας εδωσε χαπια ηρεμιστικα..Μαλιστα καλα διαβασατε, ηρεμιστικα σαν αυτα που επαιρνε η γιαγια μου καθε βραδυ για να κοιμηθει πρεπει να παρει (ουμε) τις επομενες 4 μερες των εξετασεων για να μπορεσει να ανταπεξελθει..
Τωρα θα μου πειτε τι τα λεω κι εγω σε εσας..τι μου φταιτε...κραταει χρονια αυτη η κολωνια και επειδη θα σας προλαβω και θα πειτε, ενταξει "αλλος παιδι δεν εκανε μονο η Μαριω το Γιαννη".. θα σας προλαβω και θα πω οτι δεν ειμαι μονο εγω..Αφουγκραστειτε κυριε υπουργε τι γινετε γυρω σας... διπλα σας, στη γειτονια σας και θα δειτε οτι ειναι και αλλες Μαριωρηδες...
Ευχαριστω για το χρονο σας...κι ελπιζω μιας και δεν εξαντλησαμε τα 15' δημοσιοτητας να τα ξαναπουμε αλλα αυτη τη φορα κερδιζοντας το θαυμασμο σας...
Τα σεβη μου..