Υγρα Νηματα....

Βρεχει....
Τι μερα κι αυτη...οι αορατες βρυσες τ'ουρανου εχουν ανοιξει απο το πρωι και το νερο ξεπλενει δρομους, αυτοκινητα, συνειδησεις, αμαρτιες....
Η ατμοσφαιρα γκριζα και θλιμμενη και οι ανθρωποι κακοκεφοι..Γιατι μωρε..? Ωραια ειναι η βροχη...Ειχα τη χαρα να τη δω απο τον 6ο οροφο που στεγαζεται το γραφειο.. Βροντες και κεραυνοι εσκιζαν τον ουρανο και οι σταγονες χτυπουσαν αλλοτε δυνατα κι αλλοτε πιο διακριτικα το τζαμι μου σχηματιζοντας νερενια αυλακια..Ποσα δεν αφησα να κυλησουν με τα αυλακια... ποσα κρατησα παλι μεσα μου δινοντας μια ευκαιρια σε μενα και στα λαθη μου να μην πασασυρθουν..Αλλη μια..αλλη μια ευκαιρια μεχρι την επομενη βροχη..
..και η βροχη συνεχιζεται, στον ιδιο μονοτονο ρυθμο. Υγρα νηματα συνδεουν ουρανο και γη..Σπιτι πλεον κοιταω απο το παραθυρο μου τα σκυθρωπα συνεφα κι αφηνομαι στη μελαγχολικη μου διαθεση..αυτος ο ηχος της βροχης χαιδευει τα αυτια μου..βυθιζει τα παντα στην ηρεμια και τη ναρκωση...και ποσο βολικη ειναι η ναρκωση καποιες φορες...

Ας πουμε αληθειες...

....κι οποιος θελει τις ακουει...αλλιως καπελο του...!!!!!



Πόσο κλέφτες γίνονται οι άνθρωποι, όταν διεκδικούν μερτικό από την ψυχή σου....

Πόσο ψεύτες, όταν σου ζητούν να γυρίσεις πίσω εκείνα που δε σου έδωσαν ποτέ...

Πόσο μαλάκες, όταν νομίζουν ότι πίστεψες πως έρχονται μαζί σου για να μοιραστούν ένα όνειρο....

Αφού ο σκοπός ήταν το πλιάτσικο.Και το 'ξερες.....

Εντάξει....Έκανες πως δεν καταλάβαινες, γιατί έτσι βόλευε τη φαντασίωσή σου.

Καπέλο σου....

Κι αν το γουστάρεις με φτερό, ακόμα καλύτερα....

Μην καταντήσεις όμως ποτέ τόσο αφελής να πιστέψεις πως κάποιος από αυτούς...Έστω κάποτε...

Θα σε δικαιώσει...

Αλκυόνη Παπαδάκη- "Βαρκάρισσα της χίμαιρας"

..αχ θαλασσα μου....

..εκλογων συνεχεια και για 2η φορα τα σχολεια κλειστα, που θα πει τετραημερο αποδρασης. Κερδισα το σημερινό απόγευμα και πηρα τις αγαπες μου και φυγαμε..Προορισμος το εξοχικο, καπου κοντα σε μια αλλη μεγαλη αγαπη..τη θαλασσα φυσικα..!!! Αυτη που ολο το χειμωνα κραταω κλεισμενη στην ψυχη μου και γινονται πιο υποφερτες οι κρυες και μουντες μερες του χειμωνα..
Δεν ειχε νυχτωσει ακομα και το ησυχαστηριο μου ηταν ο ιδανικος τοπος για αποτοξινωση.. Επικρατουσε απολυτη γαληνη και το μονο που ακουγες ηταν ο παφλασμος των κυματων... Αφησα το βλεμμα μου να σεργιανισει στα βουνα της Ευβοιας και σταθηκε αρκετα σε μια ψαροβαρκα που ταραξε για λιγο την ηρεμη ατμοσφαιρα...Τι ομορφια αληθεια...σαν ονειρο... Δεν ηθελα να φυγω...ξεχαστηκα..δεν ειχα υποχρεωσεις, δεν ειχα προβληματα..καθαρισα το μυαλο μου απο ολες τις ασχημες σκεψεις...Μαγεια..σκετη μαγεια...
Οι κοιλιτσες αρχισαν να γουργουριζουν κι επρεπε να παρουμε το δρομο της επιστροφης... Εθεσα εναν ορο, να δουμε το ηλιοβασιλεμα και μετα...και το ειδαμε...εχω και πειστηρια...

Εφηβεια....ΒΟΗΘΕΙΑ......

Εφηβεια....
Αυτη η ραγδαια κι αποτομη αυξηση των ορμονων δεν θα τρελανουν μονο εκεινη αλλα κι εμενα... Εκει που κλαιει γελαει και κι εκει που γελαει την πιανει μια απιστευτη μελαγχολια και γινεται κριτης των παντων...Δικαιως και αδικως...κι η δολια η μανα καταπινει και ξαναματακαταπινει και προσπαθει με καθε τροπο να τονωσει την αυτοπεποιθηση της πανεμορφης κοριτσαρας της, να νιωσει την αγωνια που βιωνει και να συνδραμει με καθε τροπο στη μειωση του αγχους και της αίσθησης αβεβαιότητας...κι οταν λεμε με καθε τροπο...εννοουμε με καθε τροπο...Κι ερχομαι στο προκειμενο...
Η κορη μου ειναι καλεσμενη σε παρτυ...
"Σιγα τα ωα" θα μου πειτε και με το δικιο σας...κι εγω μαζι σας θα ημουν...Αλλα δεν ειμαι γιατι αυτο που ζω ειναι ανευ προηγουμενου...
Δυο μερες τωρα αλλη δουλεια δεν κανει απο το να ανοιγοκλεινει τις ντουλαπες, να κατεβαζει ολα τα ρουχα, να ντυνεται, να ξεντυνεται, να δοκιμαζει το σκισμενο τζιν με το λευκο πουκαμισο και το γιλεκο... Δεν ταιριαζει.. Να δοκιμαζει το ξεβαμενο τζιν με την αμανικη μπλουζα..ουτε αυτο ταιριαζει... Να ξαναφοραει το σκισμενο τζιν με το μαυρο ελαστικο ζιβαγκο..."Α, πα πα πα ...σαν παπαδια ειμαι" λεει..Στο παιχνιδι μπαινει και η καρο φουστα..δεν προλαβαινει ουτε ενα λεπτο να μεινει φορεμενη και καταληγει κι αυτη στο σωρο των ρουχων πανω στο κρεβατι που θυμιζει λιγο τους παγκους του ZARA...
Κοιταζω με απελπισια και κατι απο ικεσια στο βλεμμα την απογοητευμενη κορακλα μου αλλα δεν πτοειται... Τσιμογελαει πονηρα...Ωχ ωχ ωχ...αυτο το υφος το ξερω...κατι θελει και... θα το παρει... Και το πηρε... με συνοπτικες διαδικασιες, ανοιξε τη ντουλαπα μου, εβγαλε την αφορετη, ολοκαινουρια τζιν φουστιτσα μου και ολο καμαρι στηθηκε στον καθρεφτη μπροστα...
"Δε μου παει τελεια?"....ρωταει...
Τι να κανει η δυστυχη μανα... "Κουκλα κουκλα" αναφωνει πνιγοντας το λυγμο στο λαιμο της...Παει και η τζιν φουστα..κατασχεθηκε...με το ταμπελακι...
Α, ρε Σπυρο...εσυ εισαι η αιτια του κακου... εσυ και τα γαλανα σου ματια που καινε καρδιες...Γιατι γι αυτον εγινε ολη η ιστορια...Αυτον πρεπει να σαγηνευσουμε κι αυτον πρεπει να φωναξω κανονικα να βαλει τα ρουχα στη θεση τους ..Ο γοης του σχολειου... Μμμμ, ανατριχιασα....
Εδω που τα λεμε και ας μεινει μεταξυ μας..τη ζηλευω λιγακι.. Ζηλευω την ανεμελια της, την αθωοτητα της, τον ρομαντικο τροπο που βιωνει τα πρωτα ερωτικα σκιρτηματα.. και μ'αρεσει να βλεπω τα μαγουλα της να ροδιζουν οταν τη ρωταω γι αυτον...μ' αρεσει να την ακουω να προσπαθει να μου περιγραψει πως αισθανεται.. μ' αρεσει να τη βλεπω να χασκογελαει με τις φιλες της οταν το θεμα συζητησης ειναι αυτος..
Ααααχ ωραια χρονια...και ποσο γρηγορα περνανε...
Σαν χθες μου φαινεται η εποχη που εκανα τα ιδια και κοιτα με σημερα.... Ειμαι η μαμα που πρεπει να κρατησει ισορροπιες..Ναι μεν απο κοντα αλλα και απο αποσταση γιατι αν εμαθα κατι απο την μεχρι τωρα εμπειρια μου σαν γονιος ειναι οτι τα παιδια με φτανουν στα ορια μαυ..με δοκιμαζουν και με φερνουν στα ακρα για να εχουν τη χαρα να με δουν να αποτυγχανω.. τα διασκεδαζει να με βλεπουν να αναιρω τους κανονες που εγω η ιδια εβαλα και την ιδια στιγμη με ακυρωνα..
Στη ζωη μου δεν εχω κανει πολλα...Το καλυτερο ομως απο αυτα ειναι το οτι εγινα μανα.... κι ας ειναι το πιο δυσκολο απο ολα....
Επι του παροντος...αυτα....
Σας στελνω αγωνιστικους χαιρετισμους και πολλες ευχες για ενα ομορφο Σαββατοκυριακο..
Μακαρι να περασει τελεια στο σημερινο παρτυ για να ειναι και το δικο μου ηρεμο....

Παρ'ολα αυτά..

...ειναι υπέροχο να νιωθεις ζωντανος... ειναι υπεροχο να υπαρχουν ανθρωποι στη ζωη σου που σου υπενθυμιζουν οτι η ζωη ειναι δωρο...ειναι υπεροχο που σε αφησαν να ζησεις το ονειρο... που υπηρξαν το ονειρο... ειναι υπεροχο να ζεις..να ανασαινεις και να μπορεις να κοιτας τον ηλιο και να χαμογελας....



Αφιερωμενο....σε όσους το παρελθον τους γίνεται η πιο μεγαλη νοσταλγια...σε οσους καταδικασαν το μέλλον τους στην μεγαλυτερη ποινή...
Να θυμουνται για πάντα...και να νιωθουν τεραστια ευγνωμοσυνη γιατι το ΕΖΗΣΑΝ...

"Ανάμεσα στις μνήμες, τα όνειρα, τις επιθυμίες και τις τύψεις, ποιος είναι σίγουρος για το τι στα αλήθεια συνέβη;" Luis Bunuel